Materiały na taśmy PV: rdzeń miedziany, twardość i powłoka

Krótka odpowiedź: Taśma PV to miedziany przewodnik z powłoką lutowniczą, a obie części pełnią różne funkcje. Miedź przewodzi prąd i decyduje o tym, jak duże naprężenie taśma przenosi na ogniwo podczas stygnięcia złącza — co jest kwestią granicy plastyczności, a nie przewodności. Powłoka to lut: ustala temperaturę lutowania, zwilża srebrne siatki i decyduje o trwałości złącza. Cztery liczby w karcie danych kontrolują te dwie funkcje: gatunek miedzi, granica plastyczności, stop powłoki i grubość powłoki.

Dwie taśmy mogą mieć tę samą średnicę, masę powłoki i szpulę. Przepuść je przez ten sam stringer, a jedna da złącza wytrzymujące cykle termiczne, podczas gdy druga da rozrzut niskich sił wyrywania i rosnącą liczbę mikropęknięć. Gdy geometria jest identyczna, pozostaje materiał.

Ten artykuł rozkłada taśmę na części: co wnosi podłoże miedziane, co wnosi powłoka i który parametr w karcie danych dostawcy chroni przed jakim uszkodzeniem.

Dlaczego miedź i dlaczego twardość ma większe znaczenie niż przewodność

Wymagania stawiane taśmie są ze sobą sprzeczne. Musi przewodzić prąd ogniwa z minimalnymi stratami, dobrze przyjmować lut, być wystarczająco miękka, by nie obciążać ogniwa, i wystarczająco tania, by zniknąć w liście materiałów modułu. Zestaw potencjalne metale obok siebie, a rozumowanie staje się krótkie.

Srebro przewodzi lepiej niż cokolwiek innego w tabeli i kosztuje około sto razy więcej niż miedź, co wyklucza je dla części mierzonej w dziesiątych częściach grama na ogniwo. Aluminium jest tanie i lekkie, ale jego rezystywność jest o około 60% wyższa, tlenek na powierzchni czyni konwencjonalne lutowanie niemal niemożliwym, a rozszerza się bardziej. Miedź jest punktem równowagi czterech wymagań, a jej statystyki są zwyczajne: cięższa od aluminium, mniej przewodząca niż srebro, o zmiennej cenie.

Jedyną poważną wadą jest niedopasowanie do krzemu. Miedź rozszerza się o około 17 × 10⁻⁶/K wobec około 2,6 dla krzemu, czyli ponad sześć razy więcej. Wyobraź sobie, co to oznacza na całym ogniwie. Taśma jest lutowana w temperaturze znacznie powyżej 150 °C, a następnie stygnie do temperatury pokojowej. W tym zakresie miedź chce się skurczyć o około 0,2%; krzem pod nią chce się skurczyć o około 0,03%. Coś musi ustąpić, a ogniwo jest z tych dwóch bardziej kruche.

Dlatego specyfikacja, która ma największe znaczenie dla podłoża miedzianego, to nie jego przewodność. To, jak miękkа jest miedź, gdy dociera do stringera.

Podłoże miedziane: gatunek, czystość i rezystywność

Miedź do taśm jest zwykle miedzią beztlenową. W chińskim systemie gatunków oznacza to TU1 lub TU2, o minimalnej zawartości miedzi 99,97% i 99,95%; alternatywą zawierającą tlen jest T2. Te same rodziny pojawiają się gdzie indziej jako C10100, C10200 i C11000.

Za preferencją dla miedzi beztlenowej stoją dwa praktyczne powody. Pierwszy to przewodność: mniej zanieczyszczeń i mniej tlenu utrzymuje rezystywność bliżej wartości teoretycznej czystej miedzi. Drugi to zachowanie podczas wyżarzania. W miedzi zawierającej tlen wodór z redukującej atmosfery pieca może reagować z tlenkiem miedzi na granicach ziaren, co w branży znane jest jako kruchość wodorowa lub choroba wodorowa. Miedź beztlenowa tego unika, ziarna rosną bardziej równomiernie, a zmiękczenie wychodzące z pieca jest bardziej powtarzalne od zwoju do zwoju.

Drugi powód ma wagę handlową, ponieważ decyduje o powtarzalności następnego etapu procesu. Czystość w tym kontekście nie jest hasłem marketingowym. To różnica między dwoma zwojami nominalnie identycznej taśmy docierającymi do stringera z tą samą twardością lub z różną twardością.

Twardość: umocnienie odkształceniowe, wyżarzanie i okno granicy plastyczności

Twardość zaczyna się jako efekt uboczny produkcji. Ciągnienie i walcowanie odkształcają miedź: ziarna wydłużają się w kierunku obróbki, nagromadzają się dyslokacje, wytrzymałość na rozciąganie rośnie, a wydłużenie spada. To umocnienie odkształceniowe i nie da się go uniknąć — taśmę trzeba jakoś zredukować do wymiaru.

Zalutuj taką umocnioną odkształceniowo miedź w module, a opisany powyżej skurcz dotrze do ogniwa w pełni. Ogniwa się wyginają, pojawiają się mikropęknięcia, często niewidoczne na stringerze: pierwszym wyraźnym dowodem jest obraz EL wykonany po laminacji.

Dlatego produkcja taśmy zawsze obejmuje etap wyżarzania. Miedź jest podgrzewana powyżej temperatury rekrystalizacji, rosną nowe ziarna i umocnienie odkształceniowe zostaje usunięte. Granica plastyczności gwałtownie spada, wydłużenie rośnie, a naprężenie docierające do ogniwa maleje wraz z nim.

Czy miększy jest zawsze lepszy, to oczywiste kolejne pytanie, a odpowiedź brzmi: nie. Poniżej pewnej granicy plastyczności na linii modułów zaczynają się trzy problemy.

• Naprężenie w stringerze rozciąga go. Taśma, która płynie pod wpływem ciągnięcia, wychodzi cieńsza i dłuższa, niż weszła, co objawia się niestabilną średnicą drutu i błędami pozycjonowania na ogniwie.
• Prostoliniowość się pogarsza. Cienki okrągły drut łatwiej się wygina podczas odwijania, przewlekania i transportu szpuli, a dokładność pozycjonowania cierpi wraz z tym.
• Laminacja go odkształca. Pod ciśnieniem i temperaturą laminatora taśma, która jest zbyt miękka, spłaszcza się lub przesuwa.

Granica plastyczności jest więc raczej oknem niż maksimum, a okno zwęża się w miarę, jak ogniwa stają się cieńsze, a taśmy drobniejsze. Utrzymywanie temperatury wyżarzania, prędkości linii i atmosfery pieca w tym oknie — i utrzymywanie ich na stałym poziomie między partiami — to jedna z kluczowych zdolności procesowych w produkcji taśm.

Jeszcze jedna właściwość miedzi zasługuje na osobne zdanie: jakość powierzchni. Rysy, zadziory i plamy tlenkowe pozostawione przez ciągnienie lub walcowanie dają powłoce słabą powierzchnię do przylegania i grubość, która zmienia się wokół drutu. Efektem jest złącze dobrze wypełnione z jednej strony i głodne z drugiej. Na okrągłym drucie 0,26 mm powierzchnia stanowi znacznie większy udział przekroju niż na szynie zbiorczej 6 mm, więc ten sam defekt kosztuje więcej.

Gdzie te właściwości są ustalane i gdzie dają o sobie znać

Gatunek, twardość i powłoka wychodzą z jednej sekwencji: odlewanie, ciągnienie lub walcowanie do wymiaru końcowego, wyżarzanie, cynowanie przez kocioł lutowniczy, następnie cięcie wzdłużne i nawijanie na szpule. Dwa etapy decydują o większości tego, co odczuje linia modułów. Etap wyżarzania ustala granicę plastyczności i wydłużenie; etap cynowania ustala skład powłoki, grubość i równomierność. Cewka, która dryfuje na którymkolwiek etapie, daje taśmę, która przechodzi kontrolę wizualną i zawodzi gdzieś dalej.

Po stronie sprzętu ta sekwencja jest tym, wokół czego zbudowana jest linia do ciągnienia i cynowania drutu na taśmy PV , a taśma szyny zbiorczej przechodzi przez te same etapy na linii do ciągnienia, walcowania i cynowania. W dalszym procesie właściwości trafiają w różne miejsca.

• Stringer przykłada naprężenie i umieszcza taśmę. Zbyt miękka ujawnia się najpierw jako dryf średnicy i błąd pozycjonowania; zbyt twarda ujawnia się później jako wygięcie ogniwa i mikropęknięcia. W stringerze do tabowania MBB rozstrzyga się ten kompromis dla każdego ogniwa, którego dotyka.
• Układanie i laminacja przykładają ciśnienie i ciepło, a taśma o zbyt małej granicy plastyczności spłaszcza się lub migruje.
• Stacje szyny zbiorczej i spawania łączą taśmę z taśmą, gdzie stop powłoki i topnik decydują o tym, jak tworzy się drugie złącze. Proces opisano bardziej szczegółowo w tej notatce o maszynie do spawania szyn zbiorczych.
• Cyklowanie termiczne i gorąca wilgoć to jedyne miejsca, w których długoterminowa konsekwencja wyboru stopu staje się widoczna, dlatego certyfikat ma mniejsze znaczenie niż stojący za nim raport z badań.

Istnieje praktyczna implikacja dla kontroli przychodzącej, niezależnie od tego, czy firma produkuje taśmę, czy ją kupuje. Granica plastyczności i wydłużenie, grubość powłoki i jej równomierność, stan powierzchni i prostoliniowość są warte sprawdzenia dla każdej partii. Każdy z tych pomiarów jest tani w porównaniu z kosztem znalezienia tego samego defektu na obrazie EL po laminacji.

Stopy powłok: cztery systemy i co każdy z nich poświęca

Powłoka to lut. Podczas stringowania topi się, zwilża srebrne linie siatki na ogniwie, a złącze tworzy się, gdy krzepnie. Wybór stopu to czterokierunkowy kompromis między temperaturą topnienia, zachowaniem zwilżania, długoterminową niezawodnością i przepisami środowiskowymi.

Sn63Pb37 (cyna-ołów). Klasyczny eutektyk, topiący się w około 183 °C. Dobrze zwilża, toleruje szerokie okno procesowe, mało kosztuje i jest odporny na wąsy cynowe. Pozostaje główną powłoką dla konwencjonalnych ogniw.

Sn62Pb36Ag2 (cyna-ołów-srebro). Niewielki dodatek srebra nieznacznie obniża temperaturę topnienia i, co bardziej użyteczne, tłumi rozpuszczanie srebra z linii siatki w stopionym lucie. Mniej srebra jest wyjadane z linii siatki podczas lutowania, a złącze jest dzięki temu mocniejsze.

Sn42Bi58 (cyna-bizmut). Niskotemperaturowy eutektyk w około 138 °C, stosowany do typów ogniw, które tolerują niewiele ciepła, takich jak ogniwa heterozłączowe, oraz do cienkich płytek wrażliwych na naprężenia termiczne. Bizmut jest kruchy, stop jest gorszym przewodnikiem, a zachowanie zmęczeniowe złącza trzeba zweryfikować, a nie zakładać.

Bez ołowiu (SAC305, SnCu i pokrewne). Spełnia wymagania środowiskowe, przy temperaturach topnienia na ogół powyżej 217 °C. Wyższa temperatura lutowania oznacza większe naprężenia termiczne w ogniwie i węższe okno procesowe.

To, że taśma ołowiana wciąż jest rozwiązaniem dominującym, nie jest wyłącznie kwestią wydajności i kosztu. Europejska dyrektywa RoHS ogranicza zawartość ołowiu w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, jednak moduły fotowoltaiczne od dawna pozostają poza jej zakresem i są zagospodarowywane po zakończeniu eksploatacji głównie w ramach dyrektywy WEEE. Niektórzy klienci i rynki wymagają jednak produktów bez ołowiu, dlatego zdolność procesowa jest potrzebna nawet tam, gdzie domyślnym rozwiązaniem jest taśma ołowiana.

Wybór stopu nie jest decyzją samodzielną. Taśma niskotemperaturowa w połączeniu z lutowaniem niskotemperaturowym zmniejsza obciążenie termiczne cienkiego ogniwa, jednak zachowanie takiego złącza w warunkach cyklicznych zmian temperatury musi zostać potwierdzone badaniami TC; początkowa wytrzymałość na rozciąganie nic o tym nie mówi. Topnik jest częścią tej samej decyzji, ponieważ to on usuwa tlenki w momencie lutowania, umożliwiając zwilżenie i rozpłynięcie się lutu. Zmiana powłoki zwykle wymaga również zmiany aktywności i składu topnika. Oba elementy kwalifikuje się razem, a nie osobno.

Związki międzymetaliczne: wolno zmieniający się czynnik w złączu lutowanym

Lutowanie wygląda jak topienie i krzepnięcie, ale na granicy faz zachodzi chemia. Cyna z powłoki reaguje z miedzią pod spodem oraz ze srebrem w liniach siatki, tworząc na granicy warstwy związków międzymetalicznych: fazy miedź-cyna i srebro-cyna. Cienka, ciągła warstwa międzymetaliczna sprawia, że złącze staje się wiązaniem metalurgicznym, a nie dwiema stykającymi się powierzchniami, a jej obecność jest dobrym znakiem.

Komplikacja polega na tym, że reakcja nie zatrzymuje się w momencie krzepnięcia lutu. Warstwa pogrubia się powoli, szybciej w wyższej temperaturze i w trakcie eksploatacji modułu. Związki międzymetaliczne są twarde i kruche, a gdy warstwa jest już gruba, granica faz staje się drogą pęknięć: w warunkach cyklicznych zmian temperatury złącze ulega zniszczeniu wzdłuż warstwy związku zamiast się odkształcać.

Dlatego dwie taśmy o tej samej początkowej wytrzymałości na rozciąganie mogą wyglądać różnie po starzeniu. Wytrzymałość na rozciąganie mierzona w dniu dostawy jest punktem wyjścia, a nie wynikiem trwałości, a każdą zmianę powłoki należy odczytywać łącznie z danymi z badań cyklicznych zmian temperatury, które po niej następują.

Grubość powłoki: część przekroju, która nie przewodzi

Jeden fakt łatwo przeoczyć: rezystywność stopu powłoki jest blisko dziesięć do dwudziestu razy większa niż rezystywność miedzi, którą pokrywa.

Powłoka jest więc lutem i niemal wcale nie jest przewodnikiem, a mimo to zajmuje przekrój. Weźmy drut okrągły o średnicy 0,26 mm z powłoką 15 µm z każdej strony. Rdzeń miedziany ma wtedy tylko około 0,23 mm średnicy, a jego udział w przekroju wynosi około 78%. Pozostałe 22% pod względem elektrycznym jedzie na gapę.

Im cieńsza taśma, tym większe to ma znaczenie. Ta sama powłoka 15 µm na drucie okrągłym o średnicy 0,18 mm pozostawia rdzeniowi miedzianemu około 70% przekroju. Ta wrażliwość jest jednym z powodów, dla których ultradrobne taśmy stosowane w konstrukcjach ogniw bez szyn zbiorczych są specyfikowane z wąskimi tolerancjami powłoki: zdjęcie kilku mikrometrów z powłoki to najtańszy przewodzący przekrój, jaki można uzyskać.

Cienko nie znaczy jednak automatycznie lepiej.

• Zbyt cienko i brakuje lutu do wypełnienia złącza. Wytrzymałość na rozciąganie spada, a spada jeszcze bardziej po przechowywaniu, ponieważ utleniona powłoka trudniej ulega zwilżeniu.
• Zbyt grubo i nadmiar jest wyciskany w postaci kulek lub mostków lutowniczych, materiał jest zużywany na część przekroju, która nie przewodzi, a wygląd i izolacja mogą ucierpieć.
• Nierównomiernie jest często najgorszym z trzech przypadków. Mimośrodowa powłoka na drucie okrągłym lub powłoka grubsza na jednej stronie niż na drugiej na płaskiej taśmie daje złącze dobrze wypełnione z jednej strony i niedostatecznie z drugiej oraz duży rozrzut wytrzymałości na rozciąganie w obrębie jednego modułu.

Specyfikacja powłoki musi zatem określać grubość średnią, tolerancję i wymaganie równomierności. Warunki przechowywania i okres przydatności do użycia należą do tej samej rozmowy, ponieważ powłoka utlenia się z czasem, a lutowność wraz z nią spada.

Obniżenie kosztów: aluminium platerowane miedzią, cieńsza taśma, powłoki o niskiej zawartości srebra

Cena taśmy to zasadniczo cena miedzi plus opłata za przetworzenie, co czyni metal dominującą zmienną. Przykładowe obliczenie: moduł 182 mm ze 144 połówkami ogniw i szesnastoma taśmami okrągłymi 0,26 mm zawiera około 0,27 kg miedzi, z czego około 0,21 kg w taśmie połączeniowej i 0,06 kg w szynie zbiorczej. Przy szanghajskiej cenie spot z września 2026 r. wynoszącej około 110 000 CNY za tonę daje to około 30 CNY na moduł, czyli około 0,05 CNY na wat, przed przetworzeniem. Każdy ruch ceny miedzi o 10 000 CNY za tonę zmienia moduł o około 2,7 CNY.

Z tej arytmetyki wynikają trzy drogi.

Aluminium platerowane miedzią. Rdzeń aluminiowy z platerowaniem miedzianym zachowuje dużą część lutowności miedzi oraz większość zalet aluminium pod względem masy i kosztu. Przy 15% miedzi objętościowo i równej rezystancji szacowany kompromis to średnica około 21% większa, masa około 60% masy miedzi i koszt surowca blisko 30%.

Średnica jest haczykiem. W taśmie połączeniowej dodatkowa szerokość znajduje się przed ogniwem i zacienia je, co odbiera część zysku. Przed uznaniem aluminium platerowanego miedzią za zamiennik typu drop-in trzeba odpowiedzieć na trzy dalsze pytania: jak mocna i jak stabilna jest granica faz miedź-aluminium, ponieważ cykliczne zmiany temperatury, które ją pękają, zwiększają rezystancję; co dzieje się na przeciętym końcu, gdzie rdzeń aluminiowy jest wystawiony na działanie wilgotnego gorąca i tworzy ogniwo galwaniczne miedź-aluminium; oraz jak niższa wytrzymałość i odporność na zmęczenie aluminium zachowują się w miarę zmniejszania przekroju. Z dotychczasowych dowodów wynika, że taśma szyny zbiorczej jest łatwiejszym punktem wejścia, ponieważ nie jest krytyczna pod względem wymiaru i niczego nie zacienia. Taśma połączeniowa wymaga rzetelnego rozliczenia mocy, niezawodności i kosztów.

Cieńsza i drobniejsza taśma. Zmniejszenie przekroju bezpośrednio obniża zużycie miedzi i jest tym samym kierunkiem co przejście na drobniejszy drut okrągły. Ograniczeniem jest strata rezystancji, którą określa konstrukcja linii siatki ogniwa.

Powłoki o niskiej zawartości srebra lub bez srebra. Srebro stanowi niewielki udział w powłoce, ale realny koszt, gdy cena srebra jest wysoka. Zastąpienie SnPbAg stopem SnPb tam, gdzie pozwalają na to wymagania niezawodnościowe, jest prostą oszczędnością.

Oszczędność liczy się tylko wtedy, gdy przetrwa stratę mocy i ryzyko dla niezawodności. W przypadku taśmy koszt materiału i wydajność systemu trzeba obliczać razem, dlatego ta sama zamiana może być oczywiście słuszna na szynie zbiorczej i oczywiście błędna na przewodzie połączeniowym.

Jak czytać kartę danych taśmy

Mając pod ręką model dwuczęściowy, kartę danych czyta się inaczej. Każdy parametr jest odpowiedzią na konkretny tryb awarii.

Ten ostatni wiersz najczęściej brakuje w specyfikacji zakupowej i najczęściej wyjaśnia nagły spadek wytrzymałości na rozciąganie na linii, na której nic innego się nie zmieniło.

FAQ

Z czego wykonana jest taśma PV?

Z rdzenia z miedzi beztlenowej z cienką powłoką lutowniczą, zwykle około 15 µm na stronę na drucie okrągłym. Powłoka należy do jednej z czterech rodzin: cyna-ołów, cyna-ołów-srebro, cyna-bizmut do procesów niskotemperaturowych lub stop bezołowiowy. Powszechnie stosuje się gatunki miedzi takie jak TU1 i TU2, a zawartość tlenu jest wystarczająco niska, aby rezystywność i zachowanie podczas wyżarzania pozostawały przewidywalne.

Dlaczego w ogóle pokrywa się miedź lutem?

Ponieważ lutowność to całe zadanie powłoki. Miedź utlenia się, a nawet czysta miedź nie jest tym, co zwilża srebrne linie siatki i tworzy złącze. Powłoka topi się podczas stringowania, zwilża metalizację ogniwa i krzepnie w złącze lutowane. Goła taśma miedziana doskonale przewodziłaby prąd, ale nie przyczepiłaby się do ogniwa.

Czy miększa taśma zawsze oznacza mniejsze naprężenie w ogniwie?

Dla ogniwa tak: mniej naprężenia dociera do krzemu. Dla linii nie. Poniżej pewnej granicy plastyczności taśma rozciąga się pod napięciem stringera i traci stabilność średnicy, prostość i dokładność pozycjonowania, a także łatwiej odkształca się w laminatorze. Granica plastyczności jest określona jako przedział, a przedział jest węższy dla cienkich ogniw i drobnego drutu okrągłego.

Czy wymagana jest taśma bezołowiowa?

Nie powszechnie. Europejska dyrektywa RoHS od dawna wyłącza moduły PV ze swojego zakresu, a moduły wycofane z eksploatacji w Europie są obsługiwane głównie przez WEEE. Wiele projektów nadal stosuje więc powłoki ołowiowe, ale coraz więcej klientów i rynków wymaga bezołowiowych. Kompromisem jest temperatura lutowania około 35 do 45 °C wyższa niż w przypadku eutektyki ołowiowej, co oznacza większe obciążenie termiczne ogniwa i węższe okno procesowe.

Do czego służy taśma z aluminium pokrytego miedzią?

Przede wszystkim do szyny zbiorczej. Zastąpienie miedzi przewodnikiem z aluminium pokrytego miedzią zwiększa średnicę o około 21% przy tej samej rezystancji, a szersza taśma połączeniowa zacienia ogniwo. Taśma szyny zbiorczej nie znajduje się przed ogniwem, co usuwa ten zarzut. Zastosowanie jako przewód połączeniowy musi też odpowiedzieć na pytania o stabilność interfejsu w cyklach termicznych i korozję galwaniczną, gdy rdzeń aluminiowy jest odsłonięty na przeciętym końcu.

Co należy sprawdzić w kontroli przychodzącej?

Granicę plastyczności i wydłużenie dla każdej partii, grubość powłoki wraz z jej równomiernością, prostość lub strzałkę, stan powierzchni, lutowność po okresie przechowywania faktycznie stosowanym w zakładzie oraz kod daty na opakowaniu. Wszystko to taniej sprawdzić przy przyjęciu towaru niż wykryć później na obrazach EL, gdzie ten sam defekt został już zalaminowany w module.

Końcowe przemyślenia

Miedź przewodzi, a twardość miedzi decyduje o tym, ile naprężenia lutowniczego dociera do ogniwa. Powłoka lutuje, a powłoka decyduje o tym, jak długo złącze wytrzyma. Niemal każda liczba w specyfikacji taśmy jest sposobem kontrolowania jednego z tych dwóch zadań, a wiedza o tym, do którego zadania należy parametr, mówi, przed czym on chroni. Dla linii modułowej praktyczna wersja jest jeszcze krótsza: gdy zmienia się wytrzymałość na rozciąganie, liczba mikropęknięć lub dokładność pozycjonowania, odpowiedź zwykle tkwi w materiale, a nie w ustawieniach maszyny.

Wartości rezystywności, gęstości, współczynnika rozszerzalności i temperatury topnienia są typowymi danymi referencyjnymi i nieznacznie różnią się między źródłami. Zużycie miedzi i dane kosztowe to przykładowe obliczenie oparte na module 182 mm z 144 połówkami ogniw i szesnastoma okrągłymi taśmami 0,26 mm oraz wrześniowej cenie spot miedzi w Szanghaju z 2026 roku; nie uwzględniają kosztów przetwarzania i będą się zmieniać wraz z rynkiem. Wartości grubości powłoki są przykładami. Oznaczenia gatunków i tolerancje należy potwierdzić zgodnie z GB/T 5231 oraz własnym certyfikatem analizy dostawcy.

Powiązane: Co robi taśma PV: trzy zadania, jeden kompromis odchodzi od materiału i pyta, co taśma ma faktycznie robić w module.

Powiązane: Jak powstaje taśma PV: ciągnienie, wyżarzanie i cynowanie przenosi pytania o miedź i powłokę dalej, do wyboru materiału.